Even in de tussenruimte.
Soms voelt het leven als een drempel.
Je staat ertussenin –
het oude achter je,
het nieuwe nog niet zichtbaar.
Het is geen einde.
Nog geen nieuw begin.
Maar een open ruimte waarin je even niet hoeft te weten.
Na een periode van drukte, bereiken en bewegen kan er ineens stilte ontstaan.
Eerst misschien wat onwennig.
Want als je gewend bent om vooruit te gaan, kan stilstaan voelen alsof er niets gebeurt.
Maar juist in die stilte mag je landen.
Je hoeft niets te bewijzen. Niets op te lossen.
Je mag ademen, herstellen en jezelf opnieuw ontmoeten.
De stilte
tussen twee
hoofdstukken
Alleen zijn betekent niet hetzelfde als verlaten zijn.
Soms is het juist de plek waar je eigen gezelschap weer voelbaar wordt.
Je adem.
Je hartslag.
Je gedachten die langzaam stiller worden.
En daaronder die zachte innerlijke stem die in de drukte misschien nauwelijks hoorbaar was.
Niet alles in het leven vraagt om vooruitgang.
Soms vraagt het leven juist om vertraging.
Om aandacht.
Om de moed om even niet te weten wat de volgende stap wordt.
De tussenruimte
is niet leeg
Een overgang kan voelen als leegte.
Iets wat vertrouwd was, past niet meer.
Maar wat ervoor in de plaats komt, heeft nog geen duidelijke vorm.
Toch is deze ruimte niet leeg. Ze is vruchtbare grond.
Een plek waarin nieuwe wortels kunnen ontstaan –
nog onzichtbaar, maar misschien al voorzichtig voelbaar.
Je hoeft niet meteen te begrijpen waar het naartoe gaat.
Reflectie hoeft ook niet groot te zijn.
Een wandeling zonder haast.
Een gedachte die je opschrijft.
Een middag zonder plannen.
Een traan die eindelijk mag stromen.
Langzaam wordt duidelijker wat je wilt meenemen
en wat je zachtjes achter je mag laten.
Ruimte voor het nieuwe
Verandering vraagt zachtheid.
Niet omdat alles gemakkelijk moet zijn, maar omdat je niet tegen jezelf hoeft te vechten terwijl je verandert.
Wat ooit bij je paste, mag je ontgroeien.
Wat ooit nodig was, mag zijn betekenis verliezen.
En soms hoef je nog helemaal niet te weten wat ervoor terugkomt.
Je hoeft het oude niet te bevechten.
Je mag je aandacht richten op wat zich langzaam in jou begint te vormen.
De tussenruimte is geen niemandsland.
Het is een overgang. Een plek tussen vasthouden en loslaten.
Tussen weten en nog niet weten.
Tussen wie je was en wie je aan het worden bent.
Tussen wat was
en wat nog niet is,
vind je jezelf terug.
Misschien is dat wel de uitnodiging van deze periode:
minder zoeken naar antwoorden
en meer aanwezig zijn bij wat er nu is.
Met zachtheid.
Met liefde.
En met vertrouwen in wat zich stap voor stap zal ontvouwen.
privé ceremonie
De tussenruimte eren
Wil je deze tussenruimte niet alleen doorstaan, maar haar ook bewust ervaren en eren?
Een cacaoceremonie kan een mooi moment van vertraging zijn wanneer je op zo'n overgangspunt in je leven staat. De sacred cacao nodigt uit om uit je hoofd en dichter bij je gevoel te komen. Om stil te staan bij wat achter je ligt, te voelen wat er nu werkelijk in je leeft en ruimte te maken voor dat wat nieuw wil ontstaan.
Niet om het antwoord te forceren.
Maar om te luisteren.
Te voelen.
En even helemaal aanwezig te zijn in de ruimte tussen wat was en wat komt.
