Zachtheid & Aanwezigheid.
We leven zo vaak in ons hoofd. We denken, plannen, regelen, zorgen.
We gaan van het ene naar het andere
en ergens onderweg raken we soms iets kwijt:
het contact met ons eigen lichaam.
Niet bewust.
Het gebeurt langzaam.
Je merkt dat je vooral aan het denken bent over wat je voelt,
in plaats van werkelijk te voelen. Alsof je nét naast jezelf leeft.
Misschien heb je lang gezorgd.
Veel gedragen.
Je aangepast aan wat nodig was.
Of simpelweg geleerd om door te gaan.
En terwijl jij doorging,
bleef je lichaam gewoon bij je.
Met zijn signalen.
Zijn grenzen.
Zijn verlangen naar rust, beweging, plezier, aanraking.
Je lichaam hoeft niet gerepareerd te worden.
Misschien vraagt het alleen
om weer gehoord te worden.
Om een hand op je buik.
Je voeten op de grond.
Een ademhaling die je helemaal volgt.
Warm water op je huid.
Een aanraking zonder doel.
Niet om ergens te komen.
Maar om weer even te voelen:
hier ben ik.
Aanraking kan daarin een klein ritueel worden.
Een manier om niet alleen vóór je lichaam te zorgen, maar werkelijk in je lichaam aanwezig te zijn.
Zonder prestatie.
Zonder verwachting.
Alleen aandacht.
En misschien begint thuiskomen precies daar.
Een gedicht van thuiskomen
Zoveel jaren
was je hoofd je kompas,
terwijl je lichaam
zachtjes bleef spreken.
In spanning.
In ontspanning.
In verlangen.
En misschien
hoef je vandaag
alleen je hand
maar neer te leggen.
Niet om iets
te veranderen.
Alleen om te voelen:
ik ben hier.
En onder je hand
ademt je lichaam terug.
Alsof het zegt:
ik ook.
privé ceremonie
Misschien verlangt je lichaam naar meer ruimte
Soms is thuiskomen in je lichaam iets wat je zelf kunt doen.
Met aandacht, rust en een zachte aanraking.
En soms helpt het om daarin begeleid te worden.
Tijdens een CacaoBliss ceremonie nodig ik je uit om uit je hoofd te zakken en opnieuw te luisteren naar wat je lichaam je laat voelen. Zonder iets te hoeven bereiken of veranderen.
Een moment om te vertragen, te voelen en ruimte te geven aan wat in jou wil bewegen.
