Misschien is niet-weten
niet de plek waar je
verdwaalt, maar de plek
waar iets nieuws kan ontstaan.
We zijn zo gewend om antwoorden te zoeken.
Een richting.
Een besluit.
Een volgende stap.
Alsof we pas verder kunnen wanneer we weten waarheen.
Maar sommige periodes in het leven vragen iets anders van ons.
Niet weten.
Niet duwen.
Niet alvast invullen.
Alleen aanwezig blijven bij wat zich langzaam laat zien.
DE RUIMTE NIET METEEN VULLEN
Wanneer iets wegvalt — werk, een relatie, een overtuiging of een versie van jezelf die niet meer past — ontstaat er ruimte.
En vaak willen we die zo snel mogelijk weer vullen.
Met een nieuw plan.
Een beslissing.
Iets om naartoe te bewegen.
Want niet-weten kan ongemakkelijk zijn.
Maar misschien hoeft die ruimte niet meteen gevuld te worden.
Niet iedere ervaring hoeft direct een les te worden.
Niet ieder einde hoeft meteen een nieuw begin te krijgen.
Soms mag iets nog even zonder antwoord zijn.
Ook onder de oppervlakte kan iets bewegen.
Misschien
weet je lichaam
al iets.
Je hoofd wil duidelijkheid.
Maar je lichaam spreekt een andere taal.
Het wordt rustig bij het ene idee
en trekt samen bij het andere.
Je voelt ruimte.
Weerstand.
Nieuwsgierigheid.
Of juist vermoeidheid.
Een zachte ja zonder precies te weten waarom.
Wanneer je niet weet wat je volgende stap is, hoef je daarom niet altijd harder na te denken.
Je kunt ook luisteren naar wat er al voelbaar is.
Niet als absolute waarheid,
maar als een klein kompas van binnenuit.
Vertrouwen
is niet hetzelfde
als zeker weten.
Vertrouwen wordt soms voorgesteld als een diep innerlijk weten. Maar misschien is vertrouwen veel eenvoudiger. Niet weten hoe het verdergaat en toch vandaag opstaan. Een keuze nog even laten liggen. Niet teruggaan naar iets wat niet meer klopt, alleen omdat het bekend is. Een verlangen serieus nemen zonder te weten waar het je brengt...
Vertrouwen hoeft niet groots te zijn. Het kan een kleine beweging zijn in de richting van wat klopt.
En daarna weer luisteren.
ÉÉN VOLGENDE STAP
Misschien vragen we soms te veel van een volgende stap.
We willen dat hij zekerheid geeft.
Dat hij bewijst dat we goed gekozen hebben.
Dat hij de rest van de route zichtbaar maakt.
Maar een volgende stap hoeft alleen maar een volgende stap te zijn.
Een gesprek voeren.
Iets onderzoeken.
Een grens aangeven.
Iets proberen.
Of juist even niets doen.
Je hoeft vandaag niet te weten waar je over een jaar zult staan.
Misschien hoef je alleen te voelen:
Wat klopt er voor mij, hier en nu?
En misschien is het antwoord:
Ik weet het nog niet.
Ook dat mag een antwoord zijn.
Niet-weten betekent niet
dat je de weg kwijt bent.
Misschien betekent het alleen dat je niet langer een oude kaart gebruikt voor een landschap dat aan het veranderen is.
Blijf dan nog even hier.
Luister.
Voel wat ruimer wordt
en wat steeds minder bij je past.
De rest hoeft zich niet vandaag te laten zien.
Een kleine uitnodiging
Is er iets in jouw leven waarop je op dit moment geen antwoord hebt?
Probeer het dan eens niet meteen op te lossen.
Ga zitten met een kop thee of cacao.
Leg je telefoon weg.
Voel je voeten op de grond.
En vraag jezelf niet:
Wat moet ik doen?
Maar:
Wat heeft op dit moment mijn aandacht nodig?
Misschien komt er een antwoord.
Misschien ook niet.
Soms begint een volgende stap precies daar.
