Over verbinding, verlangen en trouw blijven aan wat je voelt.
Verbinding kan iets in ons wakker maken. Verlangen. Nieuwsgierigheid. Levenslust.
Het gevoel dat iemand je ziet. Dat er iets tussen jullie ontstaat wat je raakt, verrast of dichterbij brengt.
En juist wanneer verbinding fijn voelt, kan het lastig zijn om óók goed naar jezelf te blijven luisteren. Niet omdat er iets mis hoeft te zijn. Maar omdat het verlangen naar verbinding soms sterker klinkt dan die kleine aarzeling ergens vanbinnen.
Wat gebeurt er in het contact?
We zijn vaak gewend om in contact vooral naar de ander te kijken. Wat vind ik van de ander? Hoe voelt onze verbinding? Voel ik me gezien? Waar gaat dit naartoe?
Maar misschien is er nog een andere vraag: Wat merk ik in mezelf in contact met de ander?
Voel ik ruimte om mezelf te zijn?
Durf ik te zeggen wat ik werkelijk voel en verlang? Of merk ik dat ik mezelf een beetje begin aan te passen? Dat ik sneller meebeweeg dan eigenlijk prettig voelt. Iets inslik. Over een klein ongemak heen stap om de verbinding niet te verstoren.
Ons lichaam merkt soms iets op voordat ons hoofd er woorden voor heeft.
Een lichte spanning.
Een aarzeling.
Een adem die even stokt.
Maar ook het tegenovergestelde:
zachter worden, ruimte ervaren, warmte voelen, dichter bij jezelf komen.
Niet ieder gevoel betekent dat iets niet goed is.
Spanning kan ook horen bij kwetsbaarheid, bij iets nieuws aangaan of jezelf werkelijk laten zien.
Mijn olifanten
Wat je in contact voelt, vertelt niet automatisch iets over de ander.
Soms wordt er iets van jezelf geraakt. Een oude angst, een verwachting of een manier waarop je jezelf ooit hebt leren beschermen.
Ik noem ze voor mezelf weleens mijn olifanten.
Ze kunnen ineens midden in de kamer staan en behoorlijk echt voelen. Inmiddels weet ik: ik hoef ze niet weg te sturen, maar ik hoef ze ook niet meteen te geloven.
Ik mag ze herkennen. Ah, daar ben je weer.
En dan onderzoeken: Gaat dit werkelijk over wat er nu gebeurt, of wordt er iets van mij aangeraakt? Alleen al dat onderscheid geeft ruimte. Ik hoef wat ik voel niet bij de ander neer te leggen. Maar ik hoef het ook niet te negeren.
Ik kan erbij blijven, ernaar luisteren en tegelijkertijd blijven kijken naar wat er werkelijk gebeurt.
Jezelf niet verlaten
Misschien is dat wel een vorm van echte verbinding:
Bij jezelf kunnen blijven terwijl je naar de ander verlangt.
Je hoeft je verlangen niet kleiner te maken. Je hoeft jezelf niet te beschermen tegen alles wat spannend of onbekend voelt. En je hoeft ook niet altijd meteen te weten wat iets betekent.
Maar je kunt wel vertragen.
Even voelen.
Wat gebeurt er eigenlijk in mij?
Is dit nog wat ik wil?
Voelt dit tempo goed voor mij?
Kan ik zeggen wat ik werkelijk denk of voel?
Mag ik van gedachten veranderen zonder bang te zijn dat de verbinding dan verdwijnt?
Kan ik naar de ander verlangen zonder mezelf onderweg kwijt te raken?
Verbinding zonder jezelf te verliezen
Wanneer je jezelf kunt blijven voelen,
ontstaat er juist meer ruimte voor werkelijke verbinding.
Voor nieuwsgierigheid.
Voor openheid.
Voor verlangen.
Voor nabijheid.
Niet omdat je voortdurend op je hoede hoeft te zijn, maar omdat je steeds beter leert herkennen wat van jou is, wat van de ander is en wat er tussen jullie gebeurt.
Misschien is dát wel wat veiligheid in verbinding betekent.
Niet dat alles voorspelbaar is.
Niet dat er nooit spanning, twijfel of kwetsbaarheid is.
Maar dat je jezelf daarin niet hoeft te verlaten.
Dat je kunt luisteren naar wat er in jou gebeurt én open kunt blijven voor de ander.
Ik kan naar jou toe bewegen zonder bij mezelf vandaan te gaan.
